Night Shift
sam. 14.09 18:00 - 06:00
Het TheaterFestival

Gouvernement i.s.m. Vooruit & Het TheaterFestival

NIGHT SHIFT: from dusk till dawn
sam. 14.09
18:00 - 06:00
  • sam. 14.09
    18:00 - 06:00
    Café

Afsluiter van Het TheaterFestival én opener van het nieuwe Vooruit-seizoen!

The stamp is clear and visible
the marks are made
the night shift is irreversible


Gouvernement palmt met NIGHT SHIFT twaalf uur lang Vooruit in en geeft carte blanche aan opkomende kunstenaars. Van schemer tot dageraad kunnen ze hun recente projecten en try-outs aan een breed publiek tonen in een ongedwongen setting. Van subtiele en flagrante performances over eigenaardige interventies tot plots geactiveerde installaties: de nacht is onomkeerbaar.

NIGHT SHIFT is de perfecte afsluiter van Het TheaterFestival en de opening van het nieuwe Vooruit-seizoen. Ontdek nu de volledige line-up hieronder!


1. Carlos Álvarez Clemente - ‘Mojave, Mojave’ (participatieve installatie)

Afgestudeerd als architect aan de UPM in Madrid en met een master Vrije Kunsten aan KASK op zak brengt Carlos Álvarez Clemente in situ interventies, multimediale installaties en fotografie voort. Hij durft al eens mensen en objecten te plaatsen in contexten waar ze eigenlijk niet thuishoren. Zijn praktijk zoekt dan ook actief de onderlinge fricties op die ontstaan uit die afwijkende situaties en beproeft zo de verhoudingen die nodig zijn om zo’n context te scheppen. Tijdens Night Shift toont hij een variatie op ‘Mojave, Mojave’, een participatieve installatie die is samengesteld tijdens een reis door Californië en die biografische en intieme kwesties oprakelt via een individuele en non-lineaire betrokkenheid. Of korter: luister aandachtig en zie waar het u leidt. Met de stem van Adele Raes en i.s.m. Saray Ossorio.


2. Compagnie Monica / Sarah Bostoen - fragment uit ‘Poetic Machine’ (dans, performance)

Onder het danstheatergezelschap Compagnie Monica pingelt Sarah Bostoen met de kleinmenselijke emoties en de onophoudelijke innerlijke queesten van de mens. Klein in haar kwetsbaarheid, energiek in uiting: Bostoen graaft samen met de dansers tot het uiterste van het mentaal en fysiek mogelijke. Tijdens Night Shift brengt ze met Esse Vanderbruggen ‘Poetic Machine’, een verbeelding van de macht en onmacht van het brein en geïnspireerd op de theatertekst ‘4.48 Psychosis’ van Sarah Kane. Voeg daar nog een indringende soundscape, wat ademhaling en het openbreken van een ziel aan toe, en je krijgt een bijzondere performance voorgeschoteld.


3. Dinero Chef Collective - ‘Fantasy Dive’ (participatieve installatie)

Horen we daar magen knorren? Dinero Chef Collective komt opnieuw aanbellen met heel wat Elysische maaltijden onder de arm. ‘Fantasy Dive’ is het culinair gepaste antwoord op uw nachtelijke hongeraanval en verleidt ons met bits and bites en smaakervaringen waarvan we collectief watertanden. In een half echte, half fake setting zijn aangepaste hapjes en drankjes verkrijgbaar. Een hele nacht lang!


4. Dounia Mahammed (performance)

Dat Dounia Mahammed een belletje doen rinkelen, daar gaan we nu even van uit. In het verleden is ze al meermaals geprezen om haar virtuoze omgang met woord, klank en ritme. Haar werk getuigt dan ook van een bijzondere gevoeligheid voor taal, humor en beeldend denken. Mahammed koestert een brede interesse voor sociale kwesties, filosofische bespiegelingen en de poëzie van het alledaagse. Ze vertelt als het ware iets over het mens en het mens-zijn. Daarnaast onderzoekt ze een loslaten en vasthouden van de ingewikkelde ontwikkeling der dingen. Aan dat laatste kan u zich vooral verwachten tijdens Night Shift, waar ze nieuw materiaal zal brengen.

5. Frankie (muziek, performance)

De vijfkoppige boyband Frankie harmoniseert beeld en geluid in fragmentarische installaties, ergens tussen performance en concert in. Hun meest recente productie Laguna Beach illustreert hun vrolijke, naïeve en handgemaakte universum, dat nu eens rommelig en imperfect is, dan weer grappig en ontroerend. Hun uiteenlopende achtergronden in animatie, muziek en film zorgen voor een amusant tableau vivant en andere creaties van installaties die niet per se narratief zijn. Welk medium ze ook gebruiken (video, tv, live muziek, animatie,…) of welke richting hun muziek uitgaat, ze kunnen ons wel een paar dingen verzekeren: schelle gitaren, nonchalance, een beetje frank zijn en ontwapenende ambiance.

6. Heike Langsdorf - ‘BAGS’ (performance, installatie)

Tijdens Night Shift zal danseres en performer Heike Langsdorf weinig te zien zijn, of toch niet in de gedaante die u voor ogen heeft. Een slaapzak? Een kruipende zak? Een lekkende zak? Enter de doorlopende performance ‘BAGS’. Met een sprakeloze en bewegingsloze communicatie camoufleert en wurmt ‘BAGS’ zich in onopvallende kanten en hoeken, bivakkeert het ergens tussen vluchtige rumoeren en overbezette ruimtes en provoceert het achtervolgende momenten van paranoia en illusie. Een voorzichtige, bijna gesuggereerde aanwezigheid die radicaal losstaat van de andere en er toch brutaal afhankelijk van is.


7. Helena Dietrich - ‘Biomorphia/Liquid Destinies’ (performance, reading)

Zoekend naar hoe een discours visceraal (lees: met betrekking tot uw teergeliefde ingewanden) kan worden ervaren in plaats van rationeel, peilt Helena Dietrich in haar praktijk naar de manieren waarop taal een lichaam kan raken en bewegen. Die beweging kan een verschuiving in de waarneming veroorzaken en zelfs aansporen tot het spontaan veranderen van de staat van het bewustzijn. Voor uitnodigende vormen van trance of hypnose moet u dus bij haar zijn, want ‘Biomorphia/Liquid Destinies’ is een sessie trance reading over metamorfose, waarbij de relaties tussen mens en niet-mens worden onderzocht en de lichamen in hun uiteenlopende (trans)formaties worden aangesproken. Een meditatieve luisterreis doorheen een somatische compositie van theoretische, antropologische en poëtische teksten met live geluiden, loops en effecten.


8. Hilde Onis - ‘SOAK’ (performance)

De Nederlandse kunstenares Hilde Onis bekijkt geregeld uit een ongewone hoek en plaatst haar werk tussen sculptuur, installatie, video en performance. Door metaforisch te reflecteren op de onderbewuste relaties die individuen aangaan met nabije objecten en gebeurtenissen, vervormt ze onze blik. Evengoed wakkert ze nieuwe associaties en combinaties aan. Gaat ze eveneens prat op: de creatie van nieuwe visuele waarheden dankzij het maken van desoriënterende situaties en haar conflicterende aanpak. Klinkt verwarrend? Neem nu ‘SOAK’: een bizarre schoonmaaksituatie omkaderd in een chaos van schuim en kuismensen. Wat doen al die sponzen daar nu plots? Met Menno van Winden als performer.


9. Ilke Gers - ‘Playmachine’ (installatie)

Terend op haar vroegere levens als professionele tennisspeler en grafisch vormgever speurt Ilke Gers de relaties af van het menselijke lichaam in en met geconstrueerde systemen. Haar interventies evoceren de manieren waarop beweging en gedrag gechoreografeerd worden door de regels en voorwaarden van onze omgeving. Noem het fysieke games of open-scripted performances, haar werken trachten telkens te experimenteren met hoe structuren her-verbeeld kunnen worden door ruimte te creëren voor ontmoeting en ervaring. Zo ook de serie ‘Language Fields’, waarvan ze een deel (‘Playmachine’) toont tijdens Night Shift en waarin ze speelt met de cross-overs tussen sportstructuren, codes van markeringen op sportvelden en de typografische vorm van de bijhorende ‘sporttaal’. Daarnaast speelt het werk een dragende rol in de scenografie.


10. Jakob Van den Broucke - ‘Spiegel Speech’ (performance)

In een opmerkelijke ménage à trois gebruikt en misbruikt Jakob Van den Broucke sociologie, fotografie en tekst. Concepten, contexten, aangewaaide ideeën of bijblijvende excuusjes bekijkt hij doorgaans als aanleiding om zich tot zijn groeiend archief aan foto’s en notities te wenden. Ergens tussen ‘doen’ en ‘doen alsof’ worden zodoende schijnbaar onnozele ideeën op serieuze wijze tot uiting gebracht. Het resultaat daarvan verschijnt afwisselend in boekvorm (denk maar aan zijn recente ‘De mentaliteit is van plastiek’), seriële en autonome werken, installaties en speeches. Aan dat laatste waagt hij zich overigens in ‘Spiegel Speech’: een speech, een web aan verwijzingen en associaties waarin het berekende risico genomen wordt om niet geheel begrepen te worden. Wij zijn alvast nieuwsgierig!


11. Janes Zeghers - ‘Sculpteur Footballeur’ (performance)

Flirtend met door hem ervaren dichotomieën als individu-gemeenschap, aanwezigheid-afwezigheid en white box-het dagelijkse, probeert Janes Zeghers reële, dagelijkse en normale acties te tonen in zijn performances. Mensen en objecten kunnen er verschillende rollen in opnemen: als performer, beeldhouwwerk en maker – en als het kan zelfs allemaal tegelijkertijd. Denk maar aan het lichaam van een arbeider die bouwt, van een beeldhouwer die voelt en van een voetballer die rent. Komt overigens allemaal aan bod in ‘Sculpteur Footballeur’, dat zijn première beleeft tijdens Night Shift en eenmalig wordt getoond.


12. KAVIR met Arash Pandi en Human Nature (concert, video, installatie)

In het Farsi betekent het dan wel woestijn, in Gent staat KAVIR garant voor een vibrerende mix tussen kunstenaars en muzikanten, beeld en geluid, Iran en België. Geen droog niemandsland dus, wel een artistieke smeltkroes van zowel Midden-Oosterse als lokale vormen van beeldende kunst en experimentele muziek die, eens samengebracht, een alternatief narratief van beide culturen weergeven. KAVIR-leden Dietger Vanwynsberghe, Pieter-jan Verheyen, Jonathan Cant en Niloufar Nematollahi stellen niet alleen zelf audiovisueel werk en installaties voor, ze verhogen het kwik met een ambient set door de Belgische Human Nature en een concert van de Iraanse Arash Pandi.


13. Lies Serdons - 'The Missing’ (performance)

Te vinden in het woordenboek onder Lies Serdons: theater, dans, Japanse Butoh, choreograaf, artistiek ondernemer en zakelijk coördinator. Dankzij die melange van uiteenlopende ervaringen en percepties heeft Serdons zichzelf een unieke intrigerende stijl aangemeten. Haar voorstellingen zijn eerder onderzoekgericht van aard, maar baden eveneens in een theatraal moment van verstillen, een gevoel van oneindigheid waar intense groteske bewegingen furore durven maken. The Missing verhaalt over een micromaatschappij die geen weet heeft van het bestaan van anderen. De mosterd haalde Serdons bij getuigenissen van kinderen die geboren werden in een Noord-Koreaans werkkamp of in sektes zoals Jonestown. Met Francois Vincent en Rebecca Journo als performers. Met dank aan Oubys voor de soundscape en Joris Perdieus voor de scenografie.


14. Maika Garnica & Liew Niyomkarn - ‘Mekong’ (performance, installatie)

De een voelt zich thuis op het kruispunt tussen omgeving, kijker en artiest en tracht de complexe relatie tussen vorm en inhoud te begrijpen via prototypen, met het lichaam als drijvende kracht voor sociale connecties. De ander neemt daarentegen geluiden op van urbane en natuurlijke omgevingen, houdt op kritische wijze rekening met de historische wortels van de geografie en refereert naar rituelen en het co-existeren van het menselijke met het niet-menselijke. Hun gemene deler? Interdisciplinair denken en experimenteel handelen waarbij de verschillende contexten en verhalen geconfigureerd worden in performances, installaties en objecten. Voor Night Shift laten Maika Garnica en Liew Niyomkarn hun praktijken alliëren in ‘Mekong’, een samensmelting van dialogen en ideeën; een drijvend geluidsbad waar synthetische en natuurlijke bronnen een fysieke plek creëren.


15. Mardulier en Deprez - ‘Oord #spelen’ (interactieve performance)

Mocht u Ruben Mardulier en Michiel Deprez samen intikken op synoniemen.net, dan leest u gegarandeerd omschrijvingen als ‘anekdotisch circus’, ‘performatieve experimenten’ en ‘post-internet restanten’. Daarnaast flirten ze openlijk met eigenzinnige combinaties van uiteenlopende media en disciplines. Zonder bijkomstige ornamenten of voorafgaande proefperiode schotelt het duo steevast een eerste concrete uitwerking van een idee, onderzoek of studie voor – een première, zo u wil. Met ‘Oord #spelen’ trekken Mardulier en Deprez, vergezeld door Femke Arnouts, opnieuw de kaart van een publieke first draft door korte, individuele en confronterende voorstellingen te creëren die inhoudelijk bepaald worden door de toeschouwer. Met nagesprek!


16. Micha Goldberg - ‘Goldberg&Nails’ (interactieve performance)

In zijn praktijk probeert Micha Goldberg zich als een fluïde massa op te stellen in zijn theatraal, performatief en voor hem functionerend universum. Als performer bespioneert hij ook al eens andere ecosystemen en peinst hij over vragen als ‘Wat herinneren we ons van live en performancekunst en wat blijft niet hangen?’ en ‘Hoe formuleren we die vragen?’. In zijn vrije tijd zoekt hij dan weer naar het doel van het leven door discussies op Facebook af te schuimen. Bal dat allemaal samen en je krijgt ‘Goldberg&Nails’, een groots opgezet online archief van herinneringen aan live en performancekunst. Daarin nodigt Goldberg de bezoeker uit in zijn geïmproviseerd nagelsalon waar hij op zorgvuldige doch charlatanesque wijze uw nagels een schoonheidsbehandeling geeft tussen herinneringen aan dans- en performance ervaringen door.


17. Moni Wespi met Dance Divine, James (dj), Paco de Buhr en Lucia Gerhardt - ‘MOVING BLING’ (interactieve performance, slow art)

Moni Wespi in één hokje steken is een quasi onmogelijke opdracht. Manoeuvrerend tussen choreografie, art direction, visueel design handelt ze multidisciplinair en doet daarbij beroep op uiteenlopende artiesten. Ze stelt beweging en identiteit in vraag in haar radicale, scenografische keuzes. Voeg daar ook wat slow art aan toe en u krijgt een paringsdans voorgeschoteld tussen ‘MOVING PORTRAITS’ (een duik in gepersonaliseerde alternatieve realiteiten via de scenografische sets) en ‘BLING BLING’ (een interactieve happening die nachten transformeert, met muzikale performances door Dance Divine en James (DJ) en ingenieuze snoepjes van Paco de Buhr). Het kind daarvan? ‘MOVING BLING’: de hele nacht door al dansend in en uit portretten treden. Een efemere viering en feest voor de zingtuigen, een mix van abstracte en concrete symbolen, een nazinderende sensatie! Met Dance Divine, James (DJ), Paco de Buhr en Lucia Gerhardt.


18. Nikolaas Demoen - ‘Cornerpiece’ (performance)

Nikolaas Demoens oeuvre stelt de positie en rol van het kunstwerk en de kunstenaar in vraag. Dat u geen eensluidend antwoord van hem hoeft te verwachten, geeft hij ons tussendoor mee, maar eerder een reeks verstilde, poëtische beelden. Die zaken sluipen ook binnen in ‘Cornerpiece’. Op de cadans van een lange repetitieve tekst en dito drumsolo verschijnen en verdwijnen personages in twee bewegingen om de hoek – die overigens een houten sculptuur is, gebaseerd op de hoeken van een gevel en trottoir. Dat alledaagse en o zo herkenbare ‘om de hoek gaan’ wordt hier plots wel heel letterlijk op een sokkel geplaatst, waarbij taalvariaties in de tekst hand in hand gaan met de variërende verschijningsvormen van de figuranten. Met Aaron Daem op de drum.


19. ÖFA - ‘DANCEOKE’ (interactieve performance)

Aangezien 12 uur lang rondlopen mogelijks vermoeidheidsymptomen met zich meebrengt, hebben we al een kuur klaarstaan: ‘DANCEOKE’. De interactieve performance draait de rollen om en laat u als performer optreden. Net zoals karaoke stimuleert ‘DANCEOKE’ een samenzijn gebaseerd op het dansen, met als doel het ontwerpen van een massa choreografie. Is getekend: ÖFA, een kunstcollectief uit Stockholm dat gedragen wordt door 22 leden met elk uiteenlopende professionele achtergronden. Het collectief ontstond uit een feministisch netwerk en ondersteuningsforum, maar groeide uit tot een artistiek platform dat zowel theater en dansproducties creëert als workshops, tentoonstellingen en club performances voortbrengt.


20. One Man Party (performance)

One Man Party is het eenmanszaakje van Steve Slingeneyer, verslijter der drumvellen, ex-drummer van Soulwax en loosgaande DJ-machine. Voor als u een opwarmer nodig heeft, of een opwarmer voor de opwarmer, of een energiecocktail van wilskracht en discipline. Of als u op dat moment baat hebt bij een steengoede drumperformance.


21. PA\WS (performance)

Performative arts \ work space, PA\WS voor de vrienden, neemt als zelforganiserend collectief telkens een andere rol op zich en beperkt zich niet tot dat éne hokje of naamwoord. Die drang naar continue beweging uit zich dan ook in drie verschillende doch gelijkwaardige luiken gedoopt Werkplek, Deelt en Documentatie. Tijdens Het Theaterfestival kan je hun methode en werk ontdekken in het Paviljoen bij KASK, waar het een fluïde open werk- en performanceruimte wil opzetten in samenwerking met andere artiesten. Tijdens Night Shift stopt het bewegingsmechanisme evenmin en onderzoeken ze hoe een scenografie zelf een performance kan zijn. In Vooruit zullen ze daarom nu eens her dan weer der verschijnen, deinend op de wissels en restanten van de scenografie.


22. Sachli Gholamalizad (performance)

Weersvoorspelling voor de nacht van 14 op 15 september: een zwoele bries met avant-gardistische atmosferische geluiden. Oorzaak? Actrice en theatermaakster Sachli Gholamalizad brengt een adaptatie van haar laatste voorstelling ‘Let us believe in the beginning of the cold season’, een muzikale performance waarmee ze haar vleugels voor het eerst uitslaat richting gezang, toonhoogten en melodieën, een werk gebaseerd op de teksten van onder meer de Iraanse cult poëet Forough Farrokhzad en op muziek van Jan De Vroede. Intimiteit verzekerd!


23. Self Luminous Society: Mōtō Kawasaki and Māzdā Matsuri - ‘Hydraulic’ (performance)

Afgezien van de omschrijving ‘linguïstische, metafysische mystieke gekken’ blijft Self Luminous Society een illustere groep. Voor de gelegenheid nodigt het Mōtō Kawasaki en Māzdā Matsuri uit, twee zelfverklaarde “selfish shellfish sellers” die zich gedragen als fishy tricksters. Kunnen we ook nog aan het rijtje ‘specialisaties’ toevoegen: hydratatie, zelfzorg, zelfverlichting, prangende waarheden, viswijfverhalen en iets met gember purificatie voor de ziel. Of om het in hun weinig verhullende woorden te zeggen: “Yes. All water, silicone and motorized systems. And make believe. And we call the water. Waiter. The waiter here is so special. It hydrolysates your engine.”


24. Sergeant (muziek, performance)

Sergeant is het muzikale geesteskind van acteur en theatermaker Ferre Marnef, live geruggensteund door rondedansjes van Jasper Segers en Benjamin Cools. Sergeant brengt experimentele popmuziek met een bloemenperk van loops, lofi beats, gitaren en synths. De sterke live reputatie heeft de band te danken aan hun hoge dosis improvisatie en geinige performatieve gestes. Haalt Sergeant ook een onderscheiding voor: complexe songtitels. Denk maar aan ‘Nothing but words which I or anyone else can turn inside out like a glove’ of ‘The forlorn perplexity of the petty-bourgeois caught up in the wheels of capitalism’. En voor de opmerkzame geesten onder ons: die laatste is inderdaad een citaat van de Hongaarse filosoof Georg Lukács.


25. Simon Baetens / Electra (performance, muziek, installatie)

De kersvers aan KASK Drama afgestudeerde Simon Baetens graaft in zijn praktijk naar de relaties tussen identiteit, originaliteit, populaire cultuur en gedeelde referenties. Met het in 2018 opgerichte drag collectief House Of Lux doet hij daar nog een schep bovenop: samen met zijn vier House Of Lux-genoten zet hij de drag en queer scene weer op de kaart en bouwt hij mee aan de taal van een performancekunst die zowel theatraal en entertainend als eye-opening is. Tijdens Night Shift geen Mauve Lux of Susan From Grindr, wel de intieme en intrigerende gedaanteverwisseling van Simon naar Electra, waarmee hij de grenzen tussen de voorbereiding en performance vervaagt tot een installatie van een paar uur. Het aanbrengen van make-up tot kunstvorm verheven, begeleid door een wel heel erg passende playlist.


26. TTBWRS - ‘Where do we go wrong’ (performance)

Het performance duo TTBWRS (leest als TITI BOWERS) vertrekt telkens vanuit de specifieke, ruimtelijke en tijdsgebonden elementen die eigen zijn aan een bepaalde plaats of context waarin het paar zich bevindt. Hun motto luidt dan ook ‘vanaf de basis’, een gedachtegang die essentieel en voelbaar is in hun praktijk. Door de spatiale ervaringen en geïmproviseerde acties uit te spelen laten ze nieuwe (kort)verhalen ontstaan die slechts eenmalig worden opgevoerd en niet a priori uitgeschreven worden. ‘Where do we go wrong’ ligt in diezelfde schuif en als bloemlezing van goede intenties gone wrong kan het allicht alle kanten opgaan. Onthoud vooral: “Niets is voor altijd en iedereen doet ook gewoon maar zijn best.”


27. TWIE - ‘MOON NOON (OO:OO)’ (performance)

TWIE gelooft in alles en niets, zoals het niets waaruit alles voortkomt, zoals een ontploffing waaruit materie, energie, tijd en ruimte ontstaan, die het kwik de hoogte injaagt en erna de elementen verbindingen laat maken eens de temperaturen dalen. En die verbindingen zijn oneindig. Niets moet, alles kan, zo ook in ‘MOON NOON (OO:OO)’. TWIE verbeeldt zo verzonnen oerknallen, ingebeelde realiteiten en parallelle werelden.


28. Vieze Meisje (muziek, performance)

Ervan uitgaande dat het paradijselijke bestaan besloten ligt in het onbevreesde ‘oenke boenke’, is Vieze Meisje in het leven geroepen. Vieze Meisje beseft maar al te goed dat life a vieze cirkel is, dus brengt ze willekeurige samenhorigheid tot stand in een wereld die oneindig rondjes om zichzelf draait. Vieze Meisje kent u misschien op doordeweekse dagen als Maya Mertens, een performer en zangeres die voor de Vieze Cirkel wordt bijgestaan door haar aangenomen broer Alan van Rompuy – u al dan niet bekend van a z e r t y Klavierwerke. U kan trouwens lid worden van de Vieze Cirkel: door een t-shirt aan te schaffen via bijvoorbeeld hun site, kan u in gepaste stijl contempleren op brute deuntjes.

29. YOU CAN CALL ME PAGE (performance)

In de geïmproviseerde performances van YOU CAN CALL ME PAGE gaan de performers op zoek naar interacties met elkaar en het publiek via dans, muziek, poëzie, video, karaoke en ruimtelijke interventies. Aan de hand van persoonlijke ervaringen openen ze een gesprek over liefde, vriendschap, emoties en identiteit. YOU CAN CALL ME PAGE gaat op zoek naar onderlinge intimiteit: een veranderlijke ruimte waarin vrijuit gepraat kan worden. De exuberante sleepover waar je altijd al van droomde. YOU CAN CALL ME PAGE is Nasrine Kheltent, Alina Arshi, Giulia Piana, Maya Strobbe, Stef Meul, Sophie Melis, Chiara Monteverde, André Chapatte en Freek Willems.

NIGHT SHIFT zoekt nog 45 enthousiaste figuranten. Zin om mee te doen? Check hier de oproep.

Une partie de:
Het TheaterFestival

NIGHT SHIFT is de perfecte afsluiter van Het TheaterFestival en de opening van het nieuwe Vooruit-seizoen.

Koop tickets aan voordeligere prijs

Vanaf 3 tickets geniet je van een voordelig tarief. Stel zelf een abonnement samen met minstens 3 events en krijg een korting tot 20%.

Button bestel abonnement

Praktisch

za 14.09 - 18:00 op verschillende locaties in Vooruit
€5

Crédits

een project van Gouvernement, met Vooruit, Het Theaterfestival, co-curator Laurens Marien & scenograaf Salembier Steve - met steun van de Vlaamse Overheid & Amplo Vlaanderen 

   

Cookies
Kunstencentrum Vooruit maakt gebruik van cookies. Omdat wij jouw privacy willen waarborgen én de gebruiksvriendelijkheid van je bezoek aan onze website willen verbeteren. Wij vinden het belangrijk dat je weet hoe en waarom wij deze gebruiken.
Meer informatie over jouw privacy & cookies